Een veel te groot museum om
zomaar even te bezoeken.
In de laatste veertig jaar of zo ben ik er tientallen
keren binnen geweest, de ene keer om de uitgebreide schilderijencollectie te
bewonderen, dan weer voor de Franse beeldhouwkunst ten tijde van Lodewijk XIV,
of de andere keer voor de oudhedenverzameling van de Soemeriërs tot de
Romeinen, via de Assyriërs, Babyloniërs, Egyptenaren, Etrusken en de Grieken. Vóór
de bouw van de centrale piramide moest je eindes lopen van de ene vleugel naar
de andere, en zo ben ik wel eens verdwaald tussen de antieke meubels en de
snuifdoosjes, Holbein en Erasmus op de zolderkamertjes, en de Koptische relikwieën
in de kelder. Over de jaren zijn er stukken uit de collecties verhuisd naar de catacomben
van het museum, terwijl er andere dan weer te voorschijn kwamen. Een bezoek is
en blijft dus altijd een uitdaging.
Mijn voorkeur gaat natuurlijk uit
naar de Grieks-Romeinse afdeling die onlangs helemaal gerenoveerd werd. Dat was
eigenlijk hard nodig want veel beelden schreeuwden gewoon om een sopje! Maar na
de herindeling heb ik echt wel moeten zoeken om bepaalde stukken die mij zo
vertrouwd waren terug te vinden.
Tegenwoordig zijn bij voorbeeld
alle terracotta beeldjes, al dan niet bestempeld als Tanagra-beeldjes, in
eenzelfde zaal bijeengebracht. Hier staan pure juweeltjes met alledaagse
tafereeltjes van mannen, vrouwen en kinderen, artiesten, godinnen, cupidootjes,
en zelfs poppen met bewegende ledematen. Het meest opvallende terracotta vind
ik dat van de Blauwe Dame uit 330-300 v.C. die door niemand minder dan Praxiteles is bewerkt. Hier staat ook
het laatarchaïsche bronzen beeld van Apollo van Piombino, iets kleiner dan
levensgroot met schitterend uitgewerkte haartooi.
De grote bazaltsteen met de
wetten van de Babylonische Koning
Hammurabi die geschreven zouden zijn rond 1772 v.C. is een must voor elke
bezoeker, maar ook de hoogreliëfs uit de Assyrische paleizen van Khorsabad
uit de 8ste eeuw v.C. die gevleugelde stieren met mensenhoofd
voorstellen zijn een bezoek waard. Uit het Paleis van Darius I in Susa zijn er hele wanden van
geglazuurd baksteen gehaald met daarop kleurrijke taferelen van gewapende
soldaten, edele leeuwen en gevleugelde stieren, en ook een kapiteel met twee
stierenkoppen dat ooit op de cederhouten zuilen van het paleis rustte.
Bijzonder
is ook de eerste steen die gelegd werd door Darius
I bij het graven van het kanaal dat de Nijl moest verbinden met de Rode Zee
(522-486 v.C.). Soemerische priesters uit ongeveer 2500 v.C. met hun typische
veren rokken die je met grote blauwe ogen aankijken en Bactrische prinsessen en
godinnen in hun kaunakès van dezelfde
oorspong. Drinkbekers, juwelen, en andere kleinere huishoudelijke voorwerpen
mag je natuurlijk ook niet missen.
En zo beland ik dan in mijn
knollentuin, de Grieks-Romeinse afdeling want al zijn veel beelden van
oorsprong Grieks, we danken hun overlevering aan de vele Romeinse kopieën. Topkwaliteit
is natuurlijk dat ene fries van het Parthenon
in Athene,
in mijn ogen mooier dan alle andere die in het British Museum staan. Beelden
van Venus, Apollo, Aphrodite, Hermes, Athena en atleten worden afgewisseld met
bustes van Plato, Socrates, Aristoteles,
Pittacos en de knappe Antinoüs,
de lieflijke Aphrodite uit Tralles en een bronzen Pan. Ik tref het
met de lage zon die alle beelden weer tot leven lijkt te brengen.
En dan bereik ik in een hoekje
dat voor mij heel belangrijk is waar minder gekende beelden staan van Alexander de Grote, maar ook van zijn
opvolgers zoals Seleucos I Nicator,
Ptolemeus I Soter, Ptolemeus II Philadelphus, Ptolemeus III Euergetus,
Demetrius Poliorketes, Arsinoe II Philadelphus en Cleopatra, met uiteraard de onvermijdelijke Demosthenes. Hier staan nu ook de pilaren afkomstig van de Agora
van Thessaloniki eind 2de/begin 3de eeuw met
kariatideachtige figuren die ik voor het eerst gezien heb tijdens de
tentoonstelling over Alexandre le
Macédonien en nu dus definitief uit de kelder gehaald zijn. De beroemde
Azara Hermes van Alexander de Grote,
heel waarschijnlijk een kopie van Lysippos
uit de 1ste/2de eeuw afkomstig uit Tivoli (Italië) mag ik niet
missen. Vroeger stond hij in een donker hoekje en in tegenlicht bovendien, nu
weer centraal maar jammer genoeg achter glas. Ook de jonge Alexander staat achter glas met een heel ongelukkige
weerspiegeling. Zo is het altijd wat.
Zoals gezegd is dit slechts een
deel van de enorme collectie van het Louvre natuurlijk. Ik geloof dat als je er
elke dag naartoe zou gaan, je toch een jaar nodig hebt om echt alles te zien –
en ik bedoel dan niet zo maar wat rondkijken.
[Klik hier om alle foto's van het Louvre te bekijken]
